Հեղինակի մասին. 1972թ.-ին Սիլվիա Ֆեդերիչին համահիմնադրել է Միջազգային ֆեմինիստական ​​կոլեկտիվը, որը մեկնարկեց «Աշխատավարձեր տան աշխատանքի դիմաց» համաշխարհային արշավը: Կոլեկտիվի այլ անդամների՝ Մարիարոսա Դալլա Քոստայի և Սելմա Ջեյմսի, ինչպես նաև ֆեմինիստ հեղինակներ Մարիա Միսի և Վանդանա Շիվայի հետ միասին, Ֆեդերիչին առանցքային դեր է ունեցել «վերարտադրության» հայեցակարգի մշակման գործում՝ իբրև վճռորոշ՝ տեղական ու համաշխարհային համատեքստերում շահագործման և տիրապետության դասակարգային հարաբերություններում, և կենտրոնական՝ ինքնավարության ու ընդհանուր սեփականության ձևերի պարագայում:^[2]

Հոդվածը անգլերենից թարգմանեց արմի նելլիկը՝ Հայաստանի ամերիկյան համալսարանի թարգմանական ծրագրի շրջանակում: Դրա բովանդակության ու ձևակերպումների պատասխանատվությունը պատկանում է թարգմանչին։

Նրանք ասում են՝ դա սեր է: Մենք ասում ենք՝ դա չվարձատրվող աշխատանք է:

Նրանք դա կոչում են սեռական սառնություն: Մենք դա կոչում ենք բացակայականություն:

Յուրաքանչյուր վիժում աշխատանքային վթար է:

Նույնասեռականությունը և տարասեռականությունը երկուսն էլ աշխատանքային պայմաններ են: .. բայց նույնասեռականությունը աշխատողների վերահսկողությունն է արտադրության վրա, ոչ՝ աշխատանքի ավարտը:

Ավելի շատ ժպիտնե՞ր: Ավելի շատ փող: Ոչինչ չի լինի այդքան հզոր՝ ժպիտի բուժիչ հատկությունները ոչնչացնելու մեջ:

Նևրոզներ, ինքնասպանություններ, ապասեռականացում. մասնագիտական հիվանդությունները տնտեսուհու:

Հաճախ դժվարություններն ու անորոշությունները, որ կանայք արտահայտում են տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը քննարկելիս, բխում են այն փաստից, որ նրանք տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը նվազեցնում են մի բանի՝ որոշակի փողի՝ դրանք որպես քաղաքական հեռանկար դիտարկելու փոխարեն: Այս երկու տեսակետների տարբերությունը հսկայական է: Տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը հեռանկարի փոխարեն որպես մի բան դիտարկելը նշանակում է մեր պայքարի վերջնարդյունքը բուն պայքարից առանձնացնել ու բաց թողնել դրանց կարևորությունը՝ այն դերերը ապաառեղծվածացնելու և տապալելու մեջ, որոնցում կանանց սահմանափակում է դրամատիրական հասարակությունը:

Երբ նայում ենք տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերին այս նվազեցնող ձևով, սկսում ենք հարցնել ինքներս մեզ՝ ի՞նչ փոփոխություն կարող է հարուցել մի քիչ փողի ավելացումը մեր կյանքում: Մենք գուցե անգամ համաձայնենք, որ շատ կանանց համար, որոնք այլ ընտրություն չունեն, քան տան աշխատանքը և ամուսնությունը, այն իսկապես մեծ փոփոխություն կբերեր: Բայց մեզնից նրանց համար, ովքեր կարծես թե այլ ընտրություններ ունեն — մասնագիտական աշխատանք, լուսավորված ամուսին, կյանքի համայնական ձև, գեյ հարաբերություններ կամ սրանց համադրություն — այն մեծ տարբերություն ընդհանրապես չէր առաջացնի: Մեզ համար, ենթադրվում է, կան տնտեսական անկախության հասնելու այլ եղանակներ, և վերջին բանը, որ ուզում ենք, դրան հասնելն է՝ որպես տնտնտեսուհիներ նույնականանալով. ճակատագիր, որը բոլորս համաձայնում ենք, որ, այսպես ասած, ավելի վատ է, քան մահը: Այս դիրքորոշման խնդիրն այն է, որ մեր երևակայության մեջ սովորաբար մի քիչ գումար ենք ավելացնում այն քաքոտ կյանքին, որն այժմ ունենք և ապա հարցնում ենք՝ հետո ի՞նչ՝ ելնելով կեղծ նախադրյալից, թե երբևէ կարող ենք ստանալ այդ գումարը՝ առանց միևնույն ժամանակ հեղափոխելու – դրա համար պայքարելու գործընթացում – մեր բոլոր ընտանեկան և հասարակական հարաբերությունները: Բայց եթե դիտարկենք տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերն իբրև քաղաքական հեռանկար, ապա կարող ենք տեսնել, որ դրանց համար պայքարելը բերելու է հեղափոխություն մեր կյանքում և մեր հասարակական իշխանության մեջ՝ որպես կանայք: Պարզ է նաև, որ եթե կարծում ենք, որ մեզ «անհրաժեշտ չէ» այդ գումարը, դա այն պատճառով է, որ մենք ընդունել ենք մտքա- և մարմնավաճառության հատուկ ձևեր, որոնց միջոցով գումար ենք ստանում այդ կարիքը թաքցնելու համար: Ինչպես կփորձեմ ցույց տալ՝ տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը ոչ միայն հեղափոխական հեռանկար է, այլև միակ հեղափոխական հեռանկարն է ֆեմինիստական տեսակետից և վերջին հաշվով՝ ամբողջ աշխատավոր դասակարգի համար:

Սիրո աշխատանք

Կարևոր է ընդունել, որ երբ խոսում ենք տան աշխատանքից, մենք չենք խոսում աշխատանքից՝ ինչպես այլ գործերից, այլ խոսում ենք ամենախեղաթյուրված ձեռնածություններից, բռնության ամենախորամանկ և առեղծվածացված ձևերից, որոնք դրամատիրությունը^[3] գործել է աշխատավոր դասակարգի որևէ հատվածի դեմ: Ճիշտ է՝ դրամատիրության ներքո յուրաքանչյուր աշխատող ձեռնածված և շահագործված է, ու նրա հարաբերությունը դրամատիրությանն ամբողջությամբ առեղծվածացված է: Աշխատավարձն ազնիվ գործարքի տպավորություն է ստեղծում. աշխատում ես ու վճարվում ես, հետևաբար դու և քո բոսը հավասար եք, մինչդեռ, իրականում,  ոչ թե կատարածդ աշխատանքի համար վճարելը, այլ աշխատավարձն է թաքցնում ամբողջ չվճարվող աշխատանքը, որ մտնում է շահույթի մեջ: Բայց աշխատավարձը գոնե ընդունում է, որ դու աշխատող ես և կարող ես պայման դնել և պայքարել այդ աշխատավարձի պայմանների ու չափի, աշխատանքի պայմանների ու ծավալի շուրջ և դեմ: Աշխատավարձ ունենալը նշանակում է լինել հասարակական պայմանագրի մաս, և չկա կասկած դրա նշանակության վերաբերյալ. աշխատում ես ոչ թե որովհետև դա քեզ դուր է գալիս, կամ քանի որ այն քեզ մոտ բնական է ստացվում, այլ որովհետև այն միակ վիճակն է, որում քեզ թույլատրվում է ապրել: Բայց լինելով շահագործված ինչպես որ ես, դու այդ աշխատանքը չես: Այսօր փոստատար ես, վաղը՝ տաքսու վարորդ: Միայն այն նշանակությունն ունի, թե որքան աշխատանք ես ստիպված անել և դրանից որքան փող ես կարող ստանալ:

Սակայն տան աշխատանքի դեպքում իրավիճակը որակականորեն տարբեր է: Տարբերությունը այն փաստի մեջ է, որ տան աշխատանքը ոչ միայն պարտադրվել է կանանց, այլև այն փոխակերպվել է մեր՝ իգական մարմնակազմության բնական հատկության և անհատականության, ներքին կարիքի, ձգտումի՝ ենթադրաբար բխելով մեր՝ իգական կերպարի խորքից: Տան աշխատանքը պետք է փոխակերպվեր բնական հատկության, քան թե ճանաչվեր որպես հասարակական պայամանագիր, քանի որ կանանց համար դրամագլխի^[4] ծրագրի սկզբից էլ այս աշխատանքը կանխորոշված էր չվարձատրվող լինել: Դրամագլուխը պետք է մեզ համոզեր, որ դա բնական, անխուսափելի և անգամ լիացնող գործունեություն է, որպեսզի մեզ ստիպեր ընդունել մեր չվարձատրվող աշխատանքը: Իր հերթին, տան աշխատանքի չվարձատրվող վիճակը եղել է ամենաուժեղ զենքը՝ տան աշխատանքն աշխատանք չլինելու տարածված ենթադրությունը հիմնավորելու մեջ, այդպիսով կանխելով կանանց դրա դեմ պայքարելը՝ բացառությամբ մասնավորեցված խոհանոց-ննջասենյակային կռվի, որ ամբողջ հասարակությունը համաձայնում է ծաղրել, այդպիսով է՛լ ավելի նվազեցնելով պայքարի գլխավոր հերոսին: Մեզ տեսնում են որպես փնթփնթան քածերի, ոչ թե պայքարի մեջ աշխատողների:

Այնուամենայնիվ, թե որքանով էլ բնական է տնտեսուհի լինելը ցույց տրվում այն փաստով, որ առնվազն քսան տարվա հասարակականացում  – չվարձատրվող մոր կողմից առօրյա վարժեցում – է հարկավոր՝ պատրաստելու կնոջն այս դերի համար, համոզելու նրան, որ երեխաները և ամուսինը լավագույնն են, որ նա կարող է ակնկալել կյանքից՝ անգամ այդպես, այն դժվար թե հաջողում է: Անկախ այն բանից, թե որքան լավ ենք վարժեցված, քիչ են կանայք, որոնք դավաճանված չեն զգում, երբ հարսնացուի օրն ավարտված է և նրանք հայտնվում են կեղտոտ լվացարանի դիմաց: Մեզնից շատերը դեռևս ունեն այն պատրանքը, թե ամուսնանում ենք սիրո համար: Մեզնից շատերը ընդունում են, որ ամուսնանում ենք փողի և ապահովության համար, սակայն ժամանակն է հստակեցնելու, որ չնայած ներդրված սերը կամ փողը չնչին են, աշխատանքը, որ սպասում է մեզ, հսկայական է: Ահա թե ինչու ավելի տարիքով կանայք միշտ մեզ ասում են՝ «վայելեք ձեր ազատությունը, քանի կարող եք, հիմա՛ գնեք՝ ինչ ուզում եք…»: Սակայն, ցավոք, գրեթե անհնար է որևէ ազատություն վայելելը, եթե կյանքի ամենավաղ օրերից վարժեցվում ես լինել հնազանդ, ստրկամիտ, կախյալ և ամենակարևորը՝ զոհաբերել ինքդ քեզ և նույնիսկ հաճույք ստանալ դրանից: Եթե դա քեզ դուր չի գալիս, ապա դա քո խնդիրն է, քո ձախողումը, քո մեղքը և քո աննորմալությունը:

Պետք է ընդունենք, որ դրամագլուխը շատ հաջողակ է եղել մեր աշխատանքը թաքցնելու մեջ: Այն ստեղծել է իսկական գլուխգործոց՝ կանանց հաշվին: Մերժելով տան աշխատանքին աշխատավարձը և փոխակերպելով այն սիրո գործի, դրամագլուխը մի քարով սպանել է մի քանի թռչուն: Առաջին հերթին այն ստացել է դժոխային քանակի աշխատանք գրեթե անվճար և ապահովել է, որ կանայք ոչ միայն չպայքարեին դրա դեմ, այլև ձգտեին այդ աշխատանքին՝ որպես լավագույնին, ինչ կարող է լինել կյանքում (կախարդական բառերը. «Այո, սիրելիս, դու իսկական կին ես»): Միևնույն ժամանակ, այն կարգապահել է տղամարդ աշխատողին ևս՝ «իր» կնոջը կախյալ դարձնելով իր աշխատանքից և աշխատավարձից ու թակարդել է իրեն այս կարգապահության մեջ՝ ծառա տալով՝ գործարանում կամ գրասենյակում իր այդքան ծառայելուց հետո: Իրականում, մեր դերը որպես կանայք, չվարձատրվող, բայց երջանիկ, և առաջնայինը՝ «աշխատավոր դասակարգի» սիրող ծառաները լինելն է, այն է՝ աշխատավորների շերտը, որին դրամագլուխը հարկադրված էր ավելի շատ հասարակական իշխանություն շնորհել: Նույն ձևով, ինչպես աստված ստեղծեց Եվային՝ Ադամին հաճույք տալու համար, այնպես էլ դրամագլուխը ստեղծեց տնտեսուհուն՝ տղամարդ աշխատողին ֆիզիկապես, զգացմունքայնորեն և սեռականորեն ծառայելու համար – մեծացնելու նրա երեխաներին, կարկատելու նրա գուլպաները, կարգի բերելու նրա ես-ը, երբ այն ջախջախված է աշխատանքային և հասարակական հարաբերություններից (որոնք միայնության հարաբերություններ են), որ դրամագլուխը վերապահել է նրա համար: Հենց այս՝ ֆիզիկական, զգացմունքային և սեռական ծառայությունների ինքնահատուկ համադրությունն է՝ ներառված դերի մեջ, որը կանայք պետք է կատարեն դրամագլխի համար, որն էլ ստեղծում է այդ ծառայի առանձնահատուկ կերպարը, այն է՝ տնտեսուհուն, նրա աշխատանքը դարձնում է այդքան նեղություն պատճառող և միաժամանակ անտեսանելի: Պատահաբար չէ, որ տղամարդկանց մեծ մասը սկսում է մտածել ամուսնանալու մասին իրենց առաջին աշխատանքին ընդունվելուց անմիջապես հետո: Սա ոչ միայն այն պատճառով է, որ նրանք կարող են դա իրենց թույլ տալ, այլ քանի որ տանն ինչ-որ մեկին ունենալը, ով հոգ է տանում քո մասին, միակ վիճակն է, որում չես խելագարվում՝ հոսքագծի կամ գրասեղանի մոտ օր անցկացնելուց հետո: Յուրաքանչյուր կին գիտի, որ սա է այն, ինչ նա պետք է անի՝ իսկական կին լինելու և «հաջողակ» ամուսնություն ունենալու համար: Եվ այս դեպքում ևս, որքան աղքատ է ընտանիքը, այնքան ավելի սաստիկ է կնոջ ստրկացումը, և ոչ պարզապես դրամական հանգամանքների պատճառով: Իրականում, դրամագլուխը երկակի քաղաքականություն ունի՝ մեկը միջին դասակարգի, մեկը՝ աշխատավոր ընտանիքի համար: Պատահաբար չէ, որ ամենապարզ մաչիզմը գտնում ենք աշխատավոր դասակարգի ընտանիքում. որքան ավելի շատ հարվածներ է ստանում տղամարդն աշխատանքի ժամանակ, այնքան ավելի շատ նրա կինը պետք է վարժված լինի դրանք ընդունելուն, այդքան ավելի շատ է իրեն թույլատրվում վերականգնել իր ես-ը նրա գնով: Ծեծում ես կնոջդ և թափում զայրույթդ նրա վրա, երբ բավարարված չես կամ գերհոգնած ես աշխատանքիցդ կամ պայքարում պարտված (գործարան գնալն ինքնին պարտություն է): Որքան շատ է տղամարդը ծառայում և ձեռքի տակ ընկնում, այնքան շատ է նա ձեռքի տակ պահում ուրիշներին: Տղամարդու տունը նրա ամրոցն է… և նրա կինը պետք է սովորի լռության մեջ սպասել, երբ նա անտրամադիր է, նորից նրան հավաքել, երբ նա կոտրված է և հայհոյում է աշխարհը, անկողնում շրջվել մյուս կողմ, երբ նա ասում է՝ շատ հոգնած եմ այսօր, կամ, երբ նա այնքան արագ է սիրով զբաղվում, որ, մի կնոջ ձևակերպածով, նույնն է՝ մայոնեզի բանկայի հետ դա աներ: (Կանայք, սակայն, միշտ գտել են պայքարելու կամ նրանց հետհարված տալու եղանակներ, բայց միշտ մեկուսացված և մանսավորեցված ձևով: Խնդիրը, հետևաբար, դառնում է՝ ինչպես դուրս բերել այս պայքարը խոհանոցից և ննջասենյակից դեպի փողոց:)

Այս խաբեությունը՝ սիրո և ամուսնության անվան ներքո, ազդում է բոլորիս վրա, անգամ եթե ամուսնացած չենք, որովհետև հենց որ տան աշխատանքը ամբողջապես բնականացվեց և սեռայնացվեց, հենց որ այն դարձավ կանացի հատկություն, բոլորս՝ որպես կանայք, այդ պահից ի վեր բնութագրվում ենք դրանով: Եթե բնական է որոշ բաներ անելը, ապա բոլոր կանանցից սպասվում է անել և հավանել դա՝ անգամ այն կանանցից, որոնք իրենց հասարակական դիրքից ելնելով, կարող էին խուսափել այդ աշխատանքի մի կամ մեծ մասից (նրանց ամուսինները կարող են իրենց թույլ տալ սպասուհիներ և հոգեբան-մոգեբաններ ու հանգստի և զվարճանքի այլ ձևեր): Մենք գուցե չծառայենք մի տղամարդու, բայց բոլորս ծառայող հարաբերության մեջ ենք ամբողջ արական աշխարհի հետ: Ահա թե ինչու է կին կոչվելն այդքան անարգանք և նվաստացուցիչ մի բան: («Ժպտա, սիրելիս, ի՞նչն այն չէ»-ն հարց է, որ յուրաքանչյուր տղամարդ իրավասու է զգում տալ, անկախ նրանից՝ ամուսինդ է, թե գնացքում տոմսդ ստուգող տղամարդը, թե աշխատավայրում բոսդ):

Հեղափոխական հեռանկարը

Եթե այս վերլուծությունից սկսենք, ապա կարող ենք տեսնել տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերի հեղափոխական ենթիմաստները: Դա այն պահանջն է, որով մեր բնույթն ավարտվում է և սկսվում է մեր պայքարը, որովհետև տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձեր պարզապես ուզելը նշանակում է հրաժարվել այդ աշխատանքից՝ որպես մեր բնույթի արտահայտում, և այդպիսով հրաժարվել հենց այն իգական դերից, որը դրամագլուխը հնարել է մեզ համար:

Տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձեր խնդրելն ինքնին կխարխլի հասարակության սպասումները մեզնից, քանի որ այս սպասումները – մեր հասարակականացման էությունը – գործառական են մեր տան անաշխատավարձ վիճակին: Այս իմաստով անհեթեթ է աշխատավարձերի համար կանանց պայքարը՝ գործարանում ավելի շատ աշխատավարձերի համար տղամարդկանց պայքարի հետ համեմատելը: Ավելի շատ աշխատավարձերի համար պայքարում, վարձատրվող աշխատողը մարտահրավեր է նետում իր հասարակական դերին, սակայն շարունակում է մնալ դրանում: Երբ պայքարում ենք աշխատավարձերի համար, մենք պայքարում ենք աներկմտորեն և ուղղակիորեն ընդդեմ մեր հասարակական դերի: Նույն ձևով որակական տարբերություն կա վարձատրվող աշխատողի և ստրուկի՝ ընդդեմ ստրկության աշխատավարձի համար պայքարների միջև: Պետք է պարզ լինի, սակայն, որ երբ պայքարում ենք աշխատավարձի համար, մենք չենք պայքարում դրամատիրական հարաբերություններ մուտք գործելու համար, քանի որ երբեք դրանցից դուրս չենք եղել: Մենք պայքարում ենք ընդդեմ կանանց համար դրամագլխի նախագծի, որն աշխատավոր դասակարգի մեջ բաժանումների առանցքային մաս է, որի միջոցով դրամագլուխը կարողացել է պահպանել իր իշխանությունը: Տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը, հետևապես, հեղափոխական պահանջ են՝ ոչ որովհետև ինքնին ոչնչացնում են դրամագլուխը, այլ քանի որ ստիպում են դրամագլխին վերակառուցել հասարակական հարաբերություններ՝ մեզ ավելի նպաստավոր և ուստի դասակարգի միասնությանն ավելի նպաստավոր առումով: Իրականում, տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձեր պահանջելը չի նշանակում ասել, որ եթե վճարվում ենք, ապա կշարունակենք անել այն: Դա նշանակում է ճիշտ հակառակը: Ասել, որ փող ենք ուզում տան աշխատանքի դիմաց, առաջին քայլն է դեպի այն անելուց հրաժարվելուն, որովհետև աշխատավարձի պահանջը մեր աշխատանքը տեսանելի է դարձնում, որն ամենաանփոխարինելի պայմանն է՝ դրա դեմ պայքարել սկսելու համար՝ թե՛ դրա անմիջական՝ որպես տան աշխատանք կողմի, և թե՛ դրա առավել նենգ հատկանիշի՝ որպես կանացիության դեմ:

Ընդդեմ «տնտեսապաշտության» որևէ մեղադրանքի, պետք է հիշենք, որ փողը դրամագլուխ է, այն է՝ աշխատանք հրամայելու իշխանություն:  Հետևաբար, վերայուրացնելու գումարը, որը մեր աշխատանքի պտուղն է – մեր մայրերի և տատերի աշխատանքի – նշանակում է միևնույն ժամանակ խարխլել դրամագլխի՝ մեզնից հարկադիր աշխատանք պահանջելու իշխանությունը։ Եվ չպետք է կասկածենք աշխատավարձի իշխանությանը՝ մեր իգականությունը ապաառեղծվածացնելու և մեր աշխատանքը տեսանելի դարձնելու մեջ – մեր իգականությունն իբրև աշխատանք – քանզի աշխատավարձի բացակայությունն այդքան հզոր է եղել մեր այս դերը ձևավորելու և մեր աշխատանքը քողարկելու մեջ: Տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձեր պահանջելը տեսանելի դարձնելն է այն, որ մեր մտքերը, մարմիններն ու զգացմունքները աղճատվել են կոնկրետ գործառույթի համար, կոնկրետ գործառույթով, և ապա նետվել են հետ մեզ վրա՝ որպես կաղապար, որին բոլորս պետք է համապատասխանենք, եթե ցանկանում ենք ընդունվել իբրև կանայք այս հասարակությունում։

Ասել, որ աշխատավարձեր ենք ուզում տան աշխատանքի դիմաց, նշանակում է բացահայտել այն փաստը, որ տան աշխատանքն արդեն իսկ փող է դրամագլխի համար, որ դրամագլուխը փող է ստեղծել և ստեղծում մեր եփելուց, ժպտալուց, սեքս անելուց։ Միևնույն ժամանակ, դա ցույց է տալիս, որ մենք եփել, ժպտացել, սեքս ենք արել տարիներ շարունակ ոչ թե այն պատճառով, որ դա մեզ համար ավելի հեշտ էր, քան որևէ այլ մեկի, այլ որովհետև չունեինք որևէ այլ ընտրություն: Մեր դեմքերն աղավաղվել են այդքան շատ ժպտալուց, մեր զգացմունքները կորչել են այդքան շատ սիրելուց, մեր գերսեռականացումը թողել է մեզ լիովին ապասեռականացված:

Տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը միայն սկիզբն են, բայց դրանց ուղերձը պարզ է. այսուհետ նրանք պետք է վճարեն մեզ, որովհետև որպես կանայք մենք այլևս ոչինչ չենք երաշխավորում։ Մենք ուզում ենք աշխատանք կոչել այն, ինչն աշխատանք է, որպեսզի ի վերջո կարողանանք վերագտնել, թե ինչ է սերը, և ստեղծել այն, ինչը կլինի մեր սեռականությունը, որը երբեք չենք ճանաչել։ Եվ աշխատանքի տեսանկյունից կարող ենք պահանջել ոչ թե մեկ աշխատավարձ, այլ բազմաթիվ աշխատավարձեր, որովհետև մեզ հարկադրել են կատարել բազմաթիվ աշխատանքներ միաժամանակ։ Մենք սպասուհիներ ենք, մարմնավաճառներ, բուժքույրեր, հոգեբան-մոգեբաններ. սա է «հերոսական» ամուսնու էությունը, որը մեծարվում է «մայրերի օրը»: Ասում ենք. դադարե՛ք տոնել մեր շահագործումը, մեր ենթադրյալ հերոսությունը։ Այսուհետ մենք փող ենք ուզում դրա յուրաքանչյուր պահի համար, որպեսզի կարողանանք հրաժարվել դրա մի մասից և, ի վերջո, դրանից ամբողջությամբ։ Այս առումով ոչինչ չի կարող լինել ավելի արդյունավետ, քան ցույց տալը, որ մեր իգական առաքինություններն ունեն հաշվարկելի դրամական արժեք՝ մինչև այսօր միայն դրամագլխի համար, բարձրացած այն չափով, որով մենք պարտված էինք. այսուհետ՝ ընդդեմ դրամագլխի և հօգուտ մեզ՝ այն չափով, որով կազմակերպում ենք մեր իշխանությունը։

Հասարակական ծառայությունների համար պայքարը

Սա ամենաարմատական հեռանկարն է, որը կարող ենք որդեգրել, որովհետև թեև մենք կարող ենք պահանջել ամեն ինչ՝ մանկապարտեզ, հավասար վարձատրություն, անվճար լվացքատներ, մենք երբեք չենք հասնի որևէ իրական փոփոխության, քանի դեռ չենք հարձակվել մեր իգական դերի վրա իր արմատներում։ Մեր պայքարը հասարակական ծառայությունների, այն է՝ ավելի լավ աշխատանքային պայմանների համար, միշտ խափանվելու է, եթե նախ չհաստատենք, որ մեր աշխատանքն աշխատանք է։ Եթե չենք պայքարում դրա ամբողջականության դեմ, մենք երբեք հաղթանակների չենք հասնի դրա մասերից որևէ մեկի նկատմամբ։ Մենք կձախողենք անվճար լվացքատների համար պայքարում, եթե նախ չպայքարենք այն փաստի դեմ, որ չենք կարող սիրել՝ բացառությամբ անվերջ աշխատանքի գնով, որն օրեցօր խեղում է մեր մարմինները, մեր սեռականությունը, մեր հասարակական հարաբերությունները, եթե նախ չխուսափենք այն շանտաժից, որի միջոցով ջերմություն տալու և ստանալու մեր կարիքը շրջվում է մեր դեմ՝ որպես աշխատանքային պարտականություն, որի պատճառով մշտապես վրդովմունք ենք զգում մեր ամուսինների, երեխաների և ընկերների հանդեպ, ու մեղավորություն՝ այդ վրդովմունքի համար։ Երկրորդ աշխատանք գտնելը չի փոխում այդ դերը, ինչպես այնուամենայնիվ վկայում է տնից դուրս իգական աշխատանքի տարիների ու տարիների փորձը։ Երկրորդ աշխատանքը ոչ միայն մեծացնում է մեր շահագործումը, այլև պարզապես վերարտադրում է մեր դերը տարբեր ձևերով։ Ուր էլ որ շրջվենք, կարող ենք տեսնել, որ աշխատանքները, որ կանայք կատարում են, տնտնտեսուհու կարգավիճակի սոսկ շարունակություններն են՝ իրենց բոլոր հետևանքներով։ Այն է՝ մենք ոչ միայն դառնում ենք բուժքույրեր, սպասուհիներ, ուսուցիչներ, քարտուղարուհիներ – բոլորը գործառույթներ, որոնց համար լավ վարժեցված ենք տանը – այլև նույն կապանքի մեջ ենք, որը խոչընդոտում է մեր պայքարներին տանը. մեկուսացումը, այն փաստը, որ այլ մարդկանց կյանքերը կախված են մեզնից, կամ անհնարինությունը տեսնելու, թե որտեղ է սկսվում և ավարտվում մեր աշխատանքը, որտեղ է ավարտվում մեր աշխատանքը և սկսվում են մեր ցանկությունները։ Արդյո՞ք քո բոսի համար սուրճ բերելը և նրա հետ իր ամուսնական խնդիրների մասին զրուցելը քարտուղարական աշխատանք է, թե՞ անձնական լավություն։ Արդյո՞ք այն փաստը, որ պետք է անհանգստանանք աշխատավայրում մեր արտաքինի մասին, աշխատանքի պայման է, թե՞ իգական սնափառության արդյունք։ (Մինչև վերջերս Միացյալ Նահանգներում ավիաուղիների ուղեկցորդուհիներին պարբերաբար կշռում էին և ստիպում մշտապես սննդառեժիմ պահել – խոշտանգում, որ բոլոր կանայք գիտեն – աշխատանքից հեռացվելու վախից): Ինչպես հաճախ ասվում է – երբ վարձու աշխատուժի շուկայի կարիքները պահանջում են նրա ներկայությունն այնտեղ – «Կինը կարող է կատարել ցանկացած աշխատանք՝ առանց կորցնելու իր կանացիությունը», ինչը պարզապես նշանակում է, որ անկախ նրանից, թե դու ինչ ես անում, միևնույն է քած ես:

Ինչ վերաբերում է տան աշխատանքի հանրայնացման և հավաքականացման առաջարկին, ապա մի քանի օրինակ բավարար կլինի գիծ քաշելու այս այլընտրանքների և մեր հեռանկարի միջև։ Մի բան է կառուցել մանկապարտեզն այնպես, ինչպես մենք ենք ուզում, և պահանջել, որ պետությունը վճարի դրա համար։ Բոլորովին այլ բան է հանձնել մեր երեխաներին պետությանը և խնդրել դրան վերահսկել, կարգապահել նրանց, սովորեցնել պատվել ամերիկյան դրոշը ոչ թե հինգ, այլ տասնհինգ կամ քսանչորս ժամ։ Մի բան է կազմակերպել համայնքային ձևով այն, թե ինչպես ենք ուզում սնվել (ինքնուրույն, խմբերով և այլն) և ապա խնդրել պետությանը վճարել դրա համար, և հակառակ բանն է՝ խնդրել պետությանը կազմակերպել, թե ինչպես ենք սվում։ Մի դեպքում վերականգնում ենք որոշակի վերահսկողություն մեր կյանքի նկատմամբ, մյուս դեպքում՝ ընդլայնում ենք պետության վերահսկողությունը մեզ վրա։

Պայքարն ընդդեմ տան աշխատանքի

Որոշ կանայք ասում են. ինչպե՞ս են տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը փոխելու մեր ամուսինների վերաբերմունքը մեր հանդեպ: Արդյո՞ք մեր ամուսինները դեռ չեն ակնկալի նույն պարտականությունները, ինչ նախկինում, և նույնիսկ ավելին, քան նախկինում, երբ վճարվենք դրանց դիմաց: Բայց այս կանայք չեն տեսնում, որ նրանք կարող են ակնկալել այդքան շատ բան մեզնից ճիշտ այն պատճառով, որ չենք վճարվում մեր աշխատանքի համար, որովհետև նրանք ենթադրում են, որ դա «կնոջ գործ» է, որը մեզնից մեծ ջանք չի խլում։ Տղամարդիկ կարողանում են ընդունել մեր ծառայությունները և հաճույք ստանալ դրանցից, քանի որ նրանք ենթադրում են, որ տան աշխատանքը հեշտ է մեզ համար, որ հաճույք ենք ստանում դրանից, որովհետև դա անում ենք նրանց սիրո համար։ Նրանք իսկապես ակնկալում են մեզ երախտապարտ լինել, քանի որ ամուսնանալով կամ ապրելով մեզ հետ՝ նրանք հնարավորություն են տվել արտահայտելու մեզ իբրև կանայք (այն է՝ ծառայել նրանց). «Բախտդ բերել է, որ գտել ես ինձ նման տղամարդու»։ Միայն երբ տղամարդիկ տեսնեն մեր աշխատանքը՝ որպես աշխատանք – մեր սերը՝ որպես աշխատանք – և ամենակարևորը՝ մեր վճռականությունը՝ հրաժարվելու երկուսից էլ, նրանք կփոխեն իրենց վերաբերմունքը մեր հանդեպ։ Երբ հարյուրավոր և հազարավոր կանայք փողոցներում լինեն՝ ասելով, որ անվերջ մաքրություն անելը, միշտ հուզականորեն հասանելի լինելը, մեր աշխատանքները կորցնելու վախից պահանջով սեքս անելը, ծանր, ատելի աշխատանք է, որը վատնում է մեր կյանքերը, այդ ժամանակ նրանք կվախենան և իրենց խարխլված կզգան իբրև տղամարդիկ։

Բայց սա լավագույն բանն է, որ կարող է պատահել իրենց իսկ տեսանկյունից, որովհետև բացահայտելով այն եղանակը, որով դրամագլուխը մեզ բաժանված է պահել (դրամագլուխը կարգապահել է իրենց մեր միջոցով, և մեզ՝ իրենց միջոցով – միմյանք ընդդեմ միմյանց), մենք – իրենց նեցուկները, իրենց ստրուկները, իրենց շղթաները – բացում ենք իրենց ազատագրման գործընթացը։ Այս իմաստով տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերը կլինեն շատ ավելի ուսուցանող, քան ապացուցել փորձելը, թե կարող ենք աշխատել նույնքան լավ, որքան նրանք, թե կարող ենք անել նույն աշխատանքները։ Մենք թողնում ենք այս արժեքավոր ջանքը «կարիերիայի կնոջը»՝ նրան, ով փախչում է իր ճնշումից ոչ թե միասնության և պայքարի ուժի, այլև տիրոջ՝ սովորաբար այլ կանանց ճնշելու ուժի միջոցով: Եվ մենք պարտավոր չենք ապացուցելու, որ կարող ենք «կոտրել կապույտ օձիքի արգելապատը»։ Մեզնից շատերը կոտրել են այդ արգելապատը վաղուց և բացահայտել են, որ համազգեստը մեզ չի տվել ավելի շատ իշխանություն, քան գոգնոցը. եթե հնարավոր է՝ նույնիսկ ավելի քիչ, քանի որ այժմ ստիպված ենք կրել երկուսն էլ և ունենք ավելի քիչ ժամանակ ու եռանդ՝ պայքարելու դրանց դեմ։ Փոխարենը, պետք է ապացուցենք մեր կարողությունը՝ բացահայտելու, թե ինչ ենք մենք արդեն անում, թե ինչ է դրամագլուխն անում մեզ հետ, և մեր ուժը՝ դրա դեմ պայքարում:

Ցավոք, շատ կանայք – հատկապես միայնակ կանայք – վախենում են տան աշխատանքի դիմաց աշխատավարձերի հեռանկարից, քանի որ նրանք վախենում են նույնիսկ մեկ վայրկյանով նույնականանալ տնտեսուհու հետ։ Նրանք գիտեն, որ սա հասարակության մեջ ամենաանզոր դիրքն է, և ուստի չեն ուզում գիտակցել, որ իրենք նույնպես տնտնտեսուհիներ են: Սա հենց նրանց թուլությունն է՝ մի թուլություն, որը պահպանվում և հավերժացվում է ինքնանույնականացման բացակայության միջոցով: Մենք ուզում ենք և պետք է ասենք, որ բոլորս տնտեսուհիներ ենք, բոլորս մարմնավաճառներ ենք և բոլորս նույնասեռական ենք, որովհետև քանի դեռ չենք ճանաչել մեր ստրկությունը, չենք կարող ճանաչել մեր պայքարը դրա դեմ, որովհետև քանի դեռ կարծում ենք, թե ինչ-որ ավելի լավ բան ենք, ինչ-որ ավելի տարբեր բան ենք, քան տնտնտեսուհին, մենք ընդունում ենք տիրոջ տրամաբանությունը, որը բաժանման տրամաբանությունն է, և մեզ համար՝ ստրկության տրամաբանությունը։ Մենք բոլորս տնտնտեսուհիներ ենք, որովհետև անկախ նրանից, թե որտեղ ենք, նրանք միշտ կարող են հույս դնել մեզնից ավելի շատ աշխատանքի վրա, մեր պահանջներն առաջ քաշելու մեր վախի վրա, և նրանց վրա փողի համար պակաս ճնշման, քանի որ հուսով են, որ մեր մտքերը ուղղված են այլ տեղ, դեպի ներկայում կամ ապագայում այն տղամարդուն, ով «հոգ կտանի մեր մասին»։

Եվ մենք նաև ցնորության մեջ ենք գցում ինքներս մեզ, թե կարող ենք խուսափել տան աշխատանքից։ Բայց մեզնից քանի՞սն են, չնայած տնից դուրս աշխատելուն, խուսափել դրանից։ Եվ կարո՞ղ ենք արդյոք իրապես այդքան հեշտությամբ անտեսել տղամարդու հետ ապրելու գաղափարը։ Ի՞նչ եթե կորցնենք մեր աշխատանքները։ Ի՞նչ կասեք ծերանալու և իշխանության անգամ այն նվազագույն չափը կորցնելու մասին, որ երիտասարդությունը (արտադրականություն) և գրավչությունը (իգական արտադրականություն) տալիս են մեզ այսօր: Եվ ի՞նչ կասեք երեխաների մասին։ Արդյո՞ք երբևէ կզղջանք՝ նրանց չունենալ ընտրած լինելը, նույնիսկ ի վիճակի եղած չլինելով իրատեսորեն տալ այդ հարցը։ Եվ կարո՞ղ ենք մեզ թույլ տալ նույնասեռական հարաբերություններ։ Արդյո՞ք պատրաստ ենք վճարել մեկուսացման և բացառման հնարավոր գինը։ Բայց արդյո՞ք կարող ենք մեզ իրապես թույլ տալ տղամարդկանց հետ հարաբերություններ։

Հարցն այն է, թե ինչո՞ւ են սրանք մեր միակ այլընտրանքները, և ի՞նչ տեսակի պայքարը կշարժի մեզ դրանց սահմաններից անդին:

Նկարը վերցվել է LSE-ի պաշտոնական կայքից։

^[1] Federici, S. (1974). Wages Against Housework. https://warwick.ac.uk/fac/arts/english/currentstudents/postgraduate/masters/modules/femlit/04-federici.pdf

^[2] Silvia Federici – Monoskop. https://monoskop.org/Silvia_Federici

^[3] կապիտալիզմ

^[4] կապիտալ

The post Աշխատավարձեր ընդդեմ տան աշխատանքի appeared first on Socioscope.

Լենա Շվաաբի  այս հոդվածի առանցքում քննադատական հոգեբանության համար հիմնաքարային այն դրույթն է, որ ցանկացած հոգեբանական խնդիր, տառապանք պետք է դիտարկվի ոչ թե զուտ անհատական մակարդակում՝ իբրև սոցիալական համատեքստից անջատ, անձնական փորձառություն, այլ սոցիալական միջավայրի, ինստիտուտների, հարաբերությունների հետ սերտ կապի մեջ։ Ընդ որում՝ սոցիալականի դերը էական է և՛ հոգեբանական խնդրի առաջացման, և՛ (չ)հաղթահարման մեջ։

Լ․ Շվաաբը սկսնակ մասնագետ է, և այս հոդվածը նրա առաջին հրապարակումներից է, սակայն այն հազվագյուտ տեքստերից, որ տրավմավորումը քննում են մարդու գործականության, սուբյեկտայնության և դրանց իրացումը սահմանափակող սոցիալական հանգամանքների հետ առնչության մեջ՝ կլինիկական ըմբռնումից անդին (թեև ինքը՝ Շվաաբը հենց կլինիկական հոգեբան է)։ Թեև հոդվածում քննարկվում է ոչ թե հավաքական, այլ հիմնականում անհատական տրավմավորումը, քննարկման դիտանկյունը տեսադաշտ է բացում նաև հավաքական տրավմայի հարցերը գործականության և սուբյեկտայնության հետ կապի մեջ հասկանալու համար։

Թարգմանիչ՝ Սոնա Մանուսյան

Հոդվածն ամբողջությամբ կարդացեք այստեղ։

Պատկերը գեներացված է արհեստական բանականությամբ։

The post ԻՆՉՈՒ ՊԵՏՔ Է ՏՐԱՎՄԱՎՈՐՈՒՄԸ ՀԱՍԿԱՆԱԼՈՒ  ՀԱՄԱՐ ՀԱՇՎԻ ԱՌՆԵՆՔ ԳՈՐԾԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ . ՔՆՆԱԴԱՏԱԿԱՆ ՀՈԳԵԲԱՆԱԿԱՆ ՄՈՏԵՑՈՒՄ appeared first on Socioscope.

Գիլադ Հիրշբերգերը սոցիալական և քաղաքական հոգեբան է։ Իր ուսումնասիրություններում, այդ թվում՝ այս վերլուծության մեջ, նա հիմնականում հենվում է սոցիալական ինքնության տեսության վրա։ Ձևավորվելով դեռևս նախորդ դարի 80-ականներին՝ տեսությունն իր տարբեր լրամշակումներով դեռևս ամենաազդեցիկ մոտեցումն է անձնային և խմբային ինքնության փոխառնչությունները և անհատի համար խմբային պատկանելության հոգեբանական կարևորությունը հասկանալու համար։ Այդ տեսության մեջ ազգային ինքնությունը ևս դիտարկվում է իբրև խմբային ինքնության ձև՝ անձնային ինքնության և ինքնագնահատականի հետ սերտ առնչության մեջ։ Մոտեցման մեջ կարևոր է նաև սոցիալական համատեքստը, որի ներքո և որից կախված ձևավորվում, դրսևորվում և փոփոխվում են խմբային ինքնությունները, և որտեղ պատմական փորձառություններն ու կոլեկտիվ հիշողությունը դառնում են առանձնակի նշանակություն ունեցող գործոններ։

«Հավաքական տրավման և իմաստի սոցիալական կառուցումը» հոդվածում Հիրշբերգերը փաստարկում է, որ կոլեկտիվ տրավմաները, որքան էլ որ աղետալի փորձառություններ են, նաև հիմք են այդ տրավման ապրած հասարակությունների ինքնության, համախմբման, հավաքական իմաստի կերտման համար։ Նա ցույց է տալիս տրավմատիկ անցյալի տարբեր՝ վնասաբեր և ռեսուրսային կողմերը՝ կախված դրանք «վերամշակելու», իմաստավորելու ձևերից։ Է՛լ ավելի խնդրահարույց է հավաքական տրավմայի դերը ոճրագործած խմբի և դրա հետնորդների ինքնության և հավաքական հիշողության հարցում, որին ևս անդրադարձ կա։

Հոդվածը հիմնված է գերազանցապես հրեական փորձի ուսումնասիրման վրա, և չնայած նրան, որ դրա լույս տեսնելուց հետո ինքը՝ Իսրայելը, բռնել է մի ճանապարհ, որին դեռ պետք է պատմականորեն առերեսվի ոչ վերջին հերթին հենց այն առումներով, որոնք ուրվագծել է Հիրշբերգերը, նրա այս տեքստը հավաքական տրավմայի հոգեբանական կողմերի վերաբերյալ թերևս ամենաունիվերսալ և օգտակար նյութերից մեկն է մնում՝ համադրելով ակադեմիական բավարար խորությունը, բազմակողմությունը և հանրամատչելի լեզուն։ Մեր իսկ պատմական փորձառություններն ու շարունակական կոլեկտիվ վերքերն ու տագնապները նույնպես ձևավորում են մեր հասարակական կյանքը, մեր ինքնության մասին պատումները և մեր հարաբերություններն աշխարհի հետ։ Հուսամ, որ այս տեքստը ընթերցողին կօգնի նաև մեր պատմության հետ մեր առնչությունների մտահայեցման և (վերա)իմաստավորման դժվար փորձերում, որոնք հաճախ հանիրավի իրենց ձեռքն է վերցնում և պարզեցնել փորձում օրվա քաղաքական իշխանությունը։

Թեև Գիլադ Հիրշբերգերը պարբերաբար հանդես է եկել սեփական երկրի որոշ քաղաքականությունների, նաև սիոնիզմի քննադատությամբ և քննարկումների դաշտ բերել պաղեստինյան դիտանկյունը հաշվի առնելու, ինչպես նաև հաշտության հեռանկարներ ու ձևեր մտածելու կարևորությունը, սակայն նկատելի է նաև նրա զգուշավորությունը հատկապես վերջին տարիներին Իսրայելի՝ ցեղասպանական գործողությունների վերաճած և ծանրագույն հումանիտար աղետ և մարդկային տառապանք բերած ռազմական հանցագործությունները բարձրաձայնելու և դրանց անվանում տալու հարցում։ Այս լռությունը, թերևս, ինքնին վկայում է այն դժվարությունների մասին, որոնք ունենում են անգամ քննադատաբար մտածող գիտնականները, երբ գործը հասնում է այնպիսի զգայուն հարցի, ինչպիսին սեփական ազգային ինքնությունն է։

Թարգմանիչ՝ Սոնա Մանուսյան

Հոդվածն ամբողջությամբ կարդացեք այստեղ։

Պատկերը գեներացված է արհեստական բանականությամբ։

The post ՀԱՎԱՔԱԿԱՆ ՏՐԱՎՄԱՆ ԵՎ  ԻՄԱՍՏԻ ՍՈՑԻԱԼԱԿԱՆ ԿԱՌՈՒՑՈՒՄԸ appeared first on Socioscope.

Ժողովածուն նախատեսված է հասարակագիտության տարբեր բնագավառներում դասավանդող և հետազոտող մասնագետների, ուսանողների, քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչների, առհասարակ բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հանրայինի և իրենց՝ իբրև անհատի հետ կապ ունեցող գործընթացներով։ 

Գրքում տեղ գտած հոդվածների թարգմանությունների և հրատարակության հեղինակային իրավունքները ձեռք են բերվել «ԱՐԻ գրականության հիմնադրամի» աջակցությամբ։ 

Թարգմանական նախագիծն իրականացվել է «Հայնրիխ Բյոլ հիմնադրամի» ֆինանսական աջակցությամբ։ Գրքում տեղ գտած կարծիքները կարող են չհամընկնել «Հայնրիխ Բյոլ հիմնադրամի» տեսակետների հետ։ 

The post Անհատը և հանրայինը․ տեքստեր փոխհարաբերության մասին appeared first on Socioscope.

Հոդվածում Այնշտայնը իրար է հակադրում իրենց գաղափարախոսություններով ծայրահեղ տարբեր տնտեսական ու քաղաքական երկու համակարգեր՝ սոցիալիզմն ու կապիտալիզմը։ Նա հավատում էր, որ սոցիալիզմն ավելի արդար, ժողովրդավարական վերահսկողությամբ և ռեսուրսների արդարամիտ բաշխմամբ այլընտրանք ուներ առաջարկելու:

Հոդվածի արժեքն այնքան մեծ է, որ հրատարակվելով ավելի քան յոթանասուն տարի առաջ, այն այժմ էլ արծարծվում է կապիլտալիզմի, սոցիալիզմի և տնտեսական ու քաղաքական արդարության վերաբերյալ ժամանակակից քննարկումներում: Իսկ Այնշտայնի վեր հանած թեմաները, ինչպիսիք են եկամտի անհավասարությունը, աշխատողների շահագործումը, պետության դերը տնտեսության կարգավորման գործում, կրթությունը, անհատի՝ որպես սոցիալական էակի պատասխանատվությունն ու հասարակության մեջ ներգրավվածությունը, անգիտակցականի դերը, շահույթի շարժառիթը, վերջ չունեցող մրցակցության արգասիքները և անհատների սոցիալական գիտակցության խեղումը շարունակում են արդիական մնալ քաղաքական քննարկումների համար:

Հոդվածը անգլերենից թարգմանեց Վիկտորիա Սիմոնյանը՝ Հայաստանի ամերիկյան համալսարանի թարգմանական ծրագրի շրջանակում:

Վ․ Ս․

13 փետրվարի, 2024

ԻՆՉՈ՞Ւ ՍՈՑԻԱԼԻԶՄ

Արժե՞, որ տնտեսական և սոցիալական հարցերից հեռու մարդը իր կարծիքն արտահայտի սոցիալիզմի վերաբերյալ։ Հաշվի առնելով մի շարք պատճառներ` կարծում եմ՝ արժե։

Նախ եկեք հարցը դիտարկենք գիտական տեսանկյունից: Առաջին հայացքից կարող է թվալ, թե աստղագիտության և տնտեսագիտության միջև որևէ էական մեթոդաբանական տարբերություն չկա, քանզի երկուսի դեպքում էլ գիտնականները փորձում են գտնել երևույթների սահմանափակ խմբի համընդհանուր ընդունելի օրենքները, որպեսզի այդ երևույթների միջև գործող փոխադարձ կապը դարձնեն որքան հնարավոր է ընկալելի։ Սակայն իրականում այս մեթոդաբանական տարբերությունները գոյություն ունեն։ Տնտեսագիտության ոլորտում նշված համընդհանուր օրենքների հայտնաբերումը խրթին է։ Այն պայմանավորված է դիտարկվող տնտեսական երևույթների վրա ազդող մի շարք գործոններով, որոնց առանձին-առանձին գնահատականներ տալը դժվար է։ Բացի այդ՝ մարդկության պատմությունն այսպես կոչված քաղաքակրթական շրջանից ի վեր, ինչպես գիտենք, ազդվել և սահմանափակվել է մի շարք գործոններով, որոնք բնավ էլ զուտ տնտեսական բնույթի չեն: Օրինակ՝ պատմության մեջ հզոր երկրների մեծ մասն իր գոյության համար պարտական է նվաճմանը։ Նվաճողական ժողովուրդները իրավականորեն և տնտեսապես իրենք իրենց հռչակեցին գրավված երկրի արտոնյալ դասակարգ։ Նրանք խլեցին հողի սեփականության մենաշնորհը և իրենց շարքերից նշանակեցին քահանաներ։ Քահանայությունը, վերահսկելով կրթությունը, հասարակության դասակարգային բաժանումը դարձրեց մնայուն սահմանակարգ և ստեղծեց արժեհամակարգ, որով ժողովրդին, այսուհետև՝ մեծ մասամբ անգիտակցորեն, ուղղորդելու էին իրենց սոցիալական վարքագծում։

Բայց պատմական ավանդույթը, այսպես ասած, երեկվա մասին է. ոչ մի տեղ մենք իսկապես չենք հաղթահարել այն, ինչ Թորշտեյն Վեբլենն անվանել է մարդկային զարգացման «գիշատիչ փուլ»: Դիտարկվող տնտեսական փաստերը պատկանում են այդ փուլին, և նույնիսկ դրանցից բխող օրենքները կիրառելի չեն այլ փուլերի համար: Քանի որ սոցիալիզմի իրական նպատակը հենց մարդկային զարգացման գիշատիչ փուլի հաղթահարումն է և դրանից առաջ անցնելը, տնտեսագիտությունն իր ներկայիս փուլում չի կարող շատ լույս սփռել գալիք սոցիալիստական հասարակության վրա:

Շարունակելով՝ սոցիալիզմը ծառայում է սոցիալ-էթիկական նպատակի։ Գիտությունը, սակայն, առաջ չի քաշում նպատակներ, ավելին՝ դրանք չի սերմանում մարդկանց մեջ։ Այն առավելագույնը կարող է տրամադրել որոշակի նպատակներին հասնելու միջոցներ։ Սակայն նպատակն, ինքնին, ծնվում է բարոյական վեհ գաղափարներով մարդկանց կողմից, և եթե այդ նպատակները ոչ թե մեռելածին են, այլ կենսական և արդի, որդեգրվում և առաջ են մղվում նաև այն բազում մարդկանց կողմից, որոնք կիսով չափ անգիտակցաբար ձեռնամուխ են լինում հասարակության դանդաղ շրջափոխմանը։

Ուստի պետք է ուշադիր լինել՝ չգերագնահատելու համար գիտությունը և գիտական մեթոդները մարդկության հարցերին անդրադառնալիս։ Ինչպես նաև չպետք է ենթադրել, որ փորձագետները միակն են, որ իրավունք ունեն իրենց տեսակետն արտահայտելու հասարակության կազմակերպման վրա ազդող հարցերի շուրջ։

Արդեն բավականին ժամանակ է, ինչ շատերը վստահորեն պնդում են, որ հասարակության կայունությունը լրջորեն խարխլվել է, և այն հայտնվել է ճգնաժամի մեջ։ Այսպիսի իրավիճակին բնորոշ է անհատի անտարբեր կամ նույնիսկ թշնամական դառնալը այն մեծ կամ փոքր խմբի նկատմամբ, որի անդամն է։ Այս գաղափարը հասկանալի դարձնելու համար թույլ տվեք ներկայացնել իմ անձնական փորձը։ Բոլորովին վերջերս մի բանիմաց և բարյացակամ մարդու հետ քննարկում էի հերթական պատերազմի սպառնալիքը, որը, իմ կարծիքով, լրջորեն կվտանգի մարդկության գոյությունը։ Քննարկման ժամանակ նշեցի, որ միայն վերպետական կազմակերպությունը կարող է պաշտպանել մեզ այդ վտանգից։ Այնուհետև հյուրս միանգամայն հանգիստ և սառնասրտորեն հարցրեց․ Ինչո՞ւ ես այդքան խորապես դեմ մարդկային ցեղի վերացմանը:

Վստահ եմ՝ դեռևս մի դար առաջ ոչ ոք այսպիսի հանգստությամբ նման բան չէր ասի։ Սա ասում է մի մարդ, ով ապարդյուն ձգտել է հասնել ներքին հավասարակշռության և քիչ թե շատ կորցրել հաջողելու հույսը։ Սա արտահայտումն է այն ցավոտ մենակության ու մեկուսացման, որից այսօր շատերն են տառապում։ Ապա ո՞րն է դրա պատճառը։ Կա՞ արդյոք ելք։

Հարցադրելը հեշտ է, վստահորեն պատասխաններ տալը՝ դժվար։ Այնուամենայնիվ, հնարավորինս կփորձեմ պատասխանել այս հարցին, թեպետ քաջ գիտակցում եմ, որ մեր զգացմունքներն ու ձգտումները հաճախ հակասական են և անհասկանալի, ու դրանք չեն կարող բացատրվել պարզ և հասարակ բանաձևերով։

Մարդը միաժամանակ և՛ մենակյաց, և՛ սոցիալական էակ է։ Որպես մենակյաց էակ՝ մարդը փորձում է պաշտպանել իր և իր ամենահարազատ մարդկանց գոյությունը, որպեսզի բավարարի իր անձնական ցանկությունները և զարգացնի իր բնատուր կարողությունները։ Որպես սոցիալական էակ՝ նա ձգտում է սիրված և ընդունված լինել իր մերձավորների կողմից, ներկա լինել նրանց լավ օրերին, սփոփել նրանց վատ օրերին և բարելավել նրանց կյանքի պայմանները։ Միայն այս բազմազան և հաճախ հակասական ձգտումների առկայությունը խոսում է մարդու ներհատուկ բնավորության մասին, իսկ այս ձգտումների ուրույն համակցությունը որոշում է, թե որքանով անհատը կարող է հասնել ներքին հավասարակշռության և որքանով կարող է նպաստել հասարակության բարօրությանը: Միանգամայն հնարավոր է, որ այս երկու մղումների հարաբերական ներգործումը մեծ մասամբ սահմանվում է ժառանգությամբ։ Սակայն վերջնականապես ձևավորված անհատականությունը մեծապես սնվում է այն միջավայրից, որում իր ձևավորման ընթացքում գտնում է սեփական եսը՝ կրելով հասարակության կառուցվածքի (որտեղ անհատը մեծանում է), այդ հասարակության ավանդույթների և որոշակի վարքագծի խրախուսման ազդեցությունը։ «Հասարակություն» ասված վերացական հասկացությունը անհատն ընկալում է որպես իր ժամանակակիցների և նախորդ սերունդների հետ իր ուղղակի և անուղղակի հարաբերությունների հանրագումարը: Անհատն ունակ է ինքնուրույն մտածելու, զգալու, ձգտելու և աշխատելու, բայց և իր ֆիզիկական, մտավոր և զգացմունքային գոյությամբ այնքանով է կախված հասարակությունից, որ անհնար է նրա մասին մտածել կամ նրան ընկալել հասարակության շրջանակից դուրս: Հենց այդ «հասարակությունն» է, որ մարդուն ապահովում է սննդով, հագուստով, կացարանով, աշխատանքային գործիքներով, լեզվով, մտքի արտահայտման ձևերով և մտքի բովանդակության մեծ մասով։ Մարդու կյանքը հնարավոր է դարձել անցյալում ու ներկայում միլիոնավոր մարդկանց աշխատանքի և ձեռքբերումների շնորհիվ, որոնք բոլորը թաքնված են մի պարզ «հասարակություն» բառի մեջ:

Հետևաբար ակնհայտ է, որ անհատի կախումը հասարակությունից բնության փաստ է, որը հնարավոր չէ արհամարհել, ճիշտ այնպես, ինչպես մրջյունների և մեղուների դեպքում է: Այնուամենայնիվ, եթե մրջյունների և մեղուների ամբողջ կյանքը՝ իր ամենափոքր մանրուքներով, որոշվում է աննկուն ժառանգական բնազդներով, մարդկանց սոցիալական տիպը և փոխհարաբերությունները խիստ անկայուն են և ենթակա փոփոխման: Հիշողությունը, նոր տվյալների միակցություններ ստեղծելու կարողությունը, բանավոր հաղորդակցման շնորհը հնարավոր են դարձրել մարդու զարգացումը, որը թելադրված չի լինի կենսաբանական անհրաժեշտությամբ։ Նման զարգացումները դրսևորվում են ավանդույթների, հաստատությունների և կազմակերպությունների մեջ, գրականության մեջ, գիտական և ճարտարագիտական նվաճումների և արվեստի գործերի մեջ։ Սա ցույց է տալիս, թե ինչպես է պատահում, որ որոշակի առումով մարդը սեփական վարքագծի միջոցով կարող է միջամտել իր կյանքին, և որ այս գործընթացում գիտակցված մտածողությունն ու ցանկությունը կարող են դեր խաղալ:

Ծնվելիս մարդը ժառանգաբար ձեռք է բերում կենսաբանական կառուցվածք՝ ներառյալ բնազդները, որոնք բնորոշ են մարդկային տեսակին և պետք է համարվեն հաստատուն և անփոփոխ: Կենսաբանական կառուցվածքից զատ՝ մարդն իր կյանքի ընթացքում ձեռք է բերում նաև մշակութային կառուցվածք, որը ձևավորվում է հասարակության միջոցով` հաղորդակցման և այլ բազմաթիվ ներգործությունների շնորհիվ: Եվ հենց մշակութային կառուցվածքն է, որ ժամանակի ընթացքում ենթակա է փոփոխման, և որը միանգամայն որոշիչ դեր է խաղում անհատի և հասարակության հարաբերություններում։ Արդի մարդաբանությունը այսպես կոչված պարզունակ մշակույթների հետ համեմատական հետազոտության միջոցով ցույց է տվել, որ մարդկանց սոցիալական վարքագիծը կարող է մեծապես տարբերվել՝ կախված տվյալ մշակույթում գերակշռող օրինաչափություններից և հասարակության մեջ գերակշռող կառուցվածքներից: Հենց այս պատճառով էլ բոլոր նրանք, ովքեր ձգտում են բարելավել մարդու վիճակը, կարող են իրենց հույսը դնել այն հանգամանքի վրա, որ մարդիկ իրենց կենսաբանական կառուցվածքի պատճառով դատապարտված չեն ոչնչացնելու միմյանց կամ ընկնելու դաժան և ինքնապարտադրող ճակատագրի դուռը։

Ինքներս մեզ հարցնելիս, թե ինչպե՞ս պետք է փոխել հասարակության կառուցվածքը և մարդու մշակութային վարքագիծը, որպեսզի կյանքը դառնա հնարավորինս գոհացուցիչ, երբեք չպետք է մոռանալ անփոփոխ գործոնների առկայությունը։ Ինչպես նշեցինք վերևում, մարդու կենսաբանական բնույթն իր ոչ մի դրսևորմամբ փոփոխման ենթակա չէ։ Ավելին՝ վերջին մի քանի դարերի տեխնոլոգիական և ժողովրդագրական զարգացումները դրա համար մնայուն պայմաններ ստեղծեցին: Համեմատաբար խիտ բնակեցված բնակչությունն իր համար կենսականորեն անհրաժեշտ ապրանքների հետ մեկտեղ առաջ է բերում աշխատանքի խիստ բաժանման և խիստ կենտրոնացված արտադրական մարմնի ստեղծման օրհասական անհրաժեշտությունը: Այն թվացյալ անթերի ժամանակները, որոնց հետահայաց գցելիս թվում է, թե անհատը կամ համեմատաբար փոքր խմբերը կարող էին լիովին ինքնաբավ լինել, ընդմիշտ անցել-գնացել են: Մի փոքր չափազանցություն կլինի ասելը, որ նույնիսկ այսօր մարդկությունը ձևավորում է արտադրության և սպառման մի մոլորակային համայնք:

Հասնելով այս կետին՝ կարող եմ հակիրճ նշել, թե ինչն է ինձ համար մեր օրերի ճգնաժամի էությունը: Այն վերաբերում է անհատի և հասարակության փոխհարաբերությանը։ Անհատն ավելի քան երբևէ գիտակցում է իր կախվածությունը հասարակությունից: Սակայն նա այդ կախվածությունն ընդունում է ոչ թե որպես դրական ակտիվ, որպես օրգանական կապ, որպես պաշտպանիչ ուժ, այլ ավելի ճիշտ՝ որպես իր բնատուր իրավունքների կամ նույնիսկ իր տնտեսական գոյության սպառնալիք: Ավելին՝ անհատի զբաղեցրած դիրքը հասարակության մեջ այնպիսին է, որ նրա անձի եսասիրական մղումները մշտապես ընդգծվում են, մինչդեռ սոցիալական մղումները, որոնք իրենց բնույթով ավելի թույլ են, գնալով վատթարանում են: Բոլոր մարդիկ, անկախ հասարակության մեջ զբաղեցրած դիրքից, տուժում են այս վատթարացումից: Անգիտակցաբար լինելով իրենց իսկ եսի գերին՝ նրանք իրենց զգում են անապահով, միայնակ և զրկված կյանքի ջինջ, պարզ ու հասարակ հաճույքից: Միմիայն իրեն նվիրաբերելով հասարակությանը՝ մարդը կարող է գտնել իմաստը կյանքի, որքան էլ այն կարճ ու վտանգավոր լինի:

Կարծում եմ՝ չարիքի իրական ակունքը այսօրեական կապիտալիստական հասարակության տնտեսական ամենաթողությունն է։ Մեր աչքերի առջև տեսնում ենք արտադրողների մի հսկայական համայնքի, որի անդամներն անդադար ձգտում են միմյանց զրկել իրենց համընդհանուր աշխատանքի պտուղներից՝ ոչ թե ուժով, այլ, ընդհանուր առմամբ, հավատարմորեն պահպանելով օրենքով սահմանված կանոնները։ Այս առթիվ կարևոր է գիտակցել, որ արտադրության միջոցները, այն է՝ սպառողական ապրանքների, ինչպես նաև լրացուցիչ կապիտալ ապրանքների արտադրման համար անհրաժեշտ ամբողջ արտադրողականությունը, օրինականորեն կարող են լինել և մեծ մասամբ են անհատների մասնավոր սեփականությունը։

Հանուն պարզության և շեղվելով «աշխատող» եզրույթի ավանդական կիրառումից՝ հետագա քննարկման մեջ կօգտագործեմ տվյալ եզրույթը մատնանշելու համար բոլոր նրանց, ովքեր չեն համարվում արտադրության միջոցների սեփականատեր։ Արտադրության միջոցների սեփականատերն այնպիսի դիրքում է, որ կարող է գնել աշխատուժ։ Արտադրության միջոցներն օգտագործելով՝ աշխատողը ստեղծում է նոր ապրանքներ, որոնք դառնում են կապիտալիստի սեփականությունը։ Այս գործընթացի էական առանցքը աշխատողի արտադրանքի և նրա վարձատրման հարաբերակցությունն է, որտեղ երկուսն էլ չափվում են իրական արժեքով: Քանի դեռ աշխատանքային պայմանագիրը «ազատ» է, աշխատողի վարձատրությունը որոշվում է ոչ թե իր արտադրած ապրանքների իրական արժեքով, այլ իր նվազագույն կարիքներով, ինչպես նաև կապիտալիստի ունեցած աշխատուժի պահանջարկի և տվյալ աշխատանքի հավակնորդների թվի փոխհարաբերությամբ։ Կարևոր է գիտակցել, որ նույնիսկ տեսականորեն աշխատողի վարձատրությունը չի որոշվում իր արտադրանքի իրական արժեքով։

Մասնավոր կապիտալը փոքրաթիվ մարդկանց ձեռքերում կենտրոնանալու միտում ունի մասամբ կապիտալիստների միջև մրցակցության, մասամբ էլ այն պատճառով, որ տեխնոլոգիական զարգացումը և աշխատանքի աճող բաժանումը խթանում են արտադրության ավելի մեծ միավորների ձևավորումը փոքրերի հաշվին։ Այսպիսի զարգացումների արգասիքը մասնավոր կապիտալի օլիգարխիան է, որի ահռելի ուժը չի կարող արդյունավետորեն զսպվել նույնիսկ ժողովրդավար հասարակության կողմից։ Եվ սա ճշմարիտ է, քանի որ օրենսդիր մարմնի անդամներն ընտրվում են բոլոր գործնական նպատակներով ընտրազանգվածը օրենսդիր մարմնից առանձնացնող, մասնավոր կապիտալիստների կողմից ֆինանսավորվող կամ այլ ազդեցություն կրող քաղաքական կուսակցությունների կողմից: Հետևանքն այն է, որ ժողովրդի ներկայացուցիչներն իրականում բավականաչափ չեն պաշտպանում բնակչության անապահով խավի շահերը։ Ավելին՝ տիրող պայմաններում մասնավոր կապիտալիստներն ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն և անխուսափելիորեն վերահսկում են տեղեկատվության հիմնական աղբյուրները (մամուլ, ռադիո, կրթություն)։ Այսպիսով՝ քաղաքացու համար չափազանց դժվար և իսկապես շատ դեպքերում միանգամայն անհնարին է օբյեկտիվորեն հետևություններ անել և խելամտորեն օգտվել իր քաղաքական իրավունքներից:

Այսպիսով՝ կապիտալի մասնավոր սեփականության վրա հիմնված տնտեսության մեջ տիրող իրավիճակը բնութագրվում է երկու հիմնական սկզբունքներով. առաջին՝ արտադրության միջոցները (կապիտալ) մասնավոր սեփականություն են, և սեփականատերերը դրանք տնօրինում են ըստ իրենց հարմարավետության, երկրորդ՝ աշխատանքային պայմանագիրն ազատ է։ Իհարկե, այս իմաստով մաքուր կապիտալիստական հասարակություն գոյություն չունի։ Մասնավորապես հարկ է նշել, որ աշխատողները երկար ու դաժան քաղաքական պայքարների շնորհիվ հաջողեցին որոշակի խմբի պատկանող աշխատողների համար հասնել «ազատ աշխատանքային պայմանագրի» ինչ-որ չափով բարեկարգմանը։ Սակայն ընդհանուր առմամբ ներկայիս տնտեսությունը հեռու չէ «մաքուր» կապիտալիզմ ասվածից։

Արտադրման գործընթացը շարունակվում է հանուն շահույթի և ո՛չ օգտագործման։ Չկա որևէ դրույթ այն մասին, որ բոլոր նրանք, ովքեր ունակ են և ցանկանում են աշխատել, միշտ ի վիճակի կլինեն աշխատանք գտնել։ Գրեթե միշտ կա «գործազուրկների բանակ», և աշխատողը մշտապես ապրում է աշխատանքը կորցնելու վախով։ Քանի որ գործազուրկ և վատ վարձատրվող աշխատողները շահութաբեր շուկա չեն ապահովում, սպառողական ապրանքների արտադրությունը սահմանափակվում է, որն էլ առաջ է բերում մեծ դժվարություններ: Տեխնոլոգիական առաջընթացը առավել հաճախ նպաստում է մեծածավալ գործազրկությանը, քան աշխատանքի բեռի թեթևացմանը: Շահույթի շարժառիթը կապիտալիստների միջև մրցակցության հետ պատասխանատու է կապիտալի կուտակման և օգտագործման անկայունության համար, ինչը տանում է դեպի ավելի ու ավելի սաստիկ [տնտեսական] ճգնաժամի: Վերջ չունեցող մրցակցությունը հանգեցնում է աշխատուժի հսկայական վատնման և անհատների սոցիալական գիտակցության խեղման, որին արդեն անդրադարձել էի:

Ըստ իս՝ այս խեղումը կապիտալիզմի գերագույն չարիքն է։ Այս չարիքից տուժում է մեր ամբողջ կրթական համակարգը։ Աշակերտի մեջ սերմանվում է ծայրահեղ մրցակցային վարքագիծ, և նա վարժվում է երկրպագելու ձեռքբերովի հաջողությունը՝ որպես իր ապագա կարիերայի նախաքայլ։

Համոզված եմ`այս սպառնալից չարիքները հաղթահարելու միմիայն մեկ եղանակ կա, այն է՝ սոցիալիստական տնտեսության հաստատումը, որը կուղեկցվի սոցիալական նպատակներին ուղղված կրթական համակարգով։ Նման տնտեսության մեջ արտադրության միջոցները պատկանում են հենց հասարակությանը և օգտագործվում են պլանային եղանակով։ Պլանային տնտեսությունը, արտադրությունը հարմարեցնելով համայնքի կարիքներին, անհրաժեշտ աշխատանքը կբաշխի բոլոր աշխատունակների միջև և կերաշխավորի կենսամիջոց յուրաքանչյուր տղամարդու, կնոջ և երեխայի համար: Անհատին տրված կրթությունը, ի լրումն սեփական բնածին կարողությունների խթանման, ներկայիս հասարակության մեջ տիրող իշխանության և հաջողության փառաբանման փոխարեն կփորձի նրա մեջ մերձավորի հանդեպ պատասխանատվության զգացում սերմանել:

Այնուամենայնիվ, պետք է հիշել, որ պլանային տնտեսությունը դեռ սոցիալիզմ չէ։ Որպես այդպիսին՝ այն կարող է ուղեկցվել անհատի լիակատար ստրկացմամբ։ Սոցիալիզմի հաջողումը պահանջում է որոշ սոցիալ-քաղաքական ծայրահեղ բարդ խնդիրների լուծումը։ Օրինակ՝ ինչպե՞ս կանխել բյուրոկրատիայի ամենազորեղ և գերիշխող դառնալը քաղաքական և տնտեսական իշխանության հեռահար կենտրոնացման պայմաններում, ինչպե՞ս պաշտպանել անհատի իրավունքները և դրանով իսկ ապահովել բյուրոկրատիայի իշխանության ժողովրդավարական հակակշիռը:

Սոցիալիզմի նպատակների և խնդիրների պարզաբանումը մեծ նշանակություն ունի այս անցումային դարաշրջանում։ Քանի որ ներկայիս պայմաններում այս խնդիրների ազատ և անարգել քննարկումը խիստ տաբու է, այս ամսագրի[1] ստեղծումը համարում եմ կարևոր հանրային ծառայություն:

[1] Խոսքը «Մանթլի ռեվյու» (Monthly Review) ամսագրի մասին է, որտեղ տպագրվել է Այնշտայնի «Ինչո՞ւ սոցիալիզմ» գործը, ինչպես նաև այլ հեղինակների տնտեսության, քաղաքականության և սոցիալական արդարության վերաբերյալ գործեր։

Նկարի համար սկզբնաղբյուր է ծառայել newscientist.com կայքը։

The post Ինչո՞ւ սոցիալիզմ appeared first on Socioscope.